ساحل آرامش

مثل ساحل آرام باش تا دیگران مثل دریا، بی قرارت باشند ...

من هنوز زنده ام !!!!!!!!!!!

همین...

[ یکشنبه ۱۳۹۴/۰۴/۰۷ ] [ 10:14 ] [ ]

[ ]

من و یار دوساله ام !

این روزها حال متفاوتی دارم ... دارم به تولد یه عزیز نزدیک میشم کسی که خودم باعث

تولدش شدم...اصلا   خودم بدنیا آوردمش!!!!!!!

دقیقا یادم نمیاد چه روزی بود ولی حس و حال اون روز که نه اون شب برام زنده شده

چقدر شور و شوق داشتم... چقدر اون حال و هوا از این روزام دوره...

درست مثه حس یه مادر (البته باید کمتر باشه ) چقدر روزای متفاوتی رو باهاش تجربه

کردم روزای گرم تابستون ، زرد و غم انگیز پاییز ، سرد و بی روح زمستون و حتی زیبایی

های بهار...چقدر آدم هایی که اومدند و رفتند وچقدر آدم هایی که اومدند و هستند...

همه ی این روزها رو نه یک بار بلکه دوبار تجربه کردم . درست دوسال گذشته از اون

روزایی که خیلی کوچکتر از حالا بودم . خیلی بی تجربه تر ، خیلی شادتر ،خیلی بی

خیال تر...

شاد و آروم واسه خودم می چرخیدم ،می خندیدم ، می گشتم. حالا خیلی دردها رو دلم

تلنبار شده... حالا همه چیز فرق کرده ، هم من هم دنیا....

ولی اینا دلیل نمیشه تولدشو از خاط ببرم 

حدودا بیستم این ماه تولد وبلاگ کوچولوی دو سالمه 

تولدت مبارک وبلاگ نازنینم.

[ شنبه ۱۳۹۲/۱۱/۱۹ ] [ 18:34 ] [ ]

[ ]

چه لذتی داشت گفتن این جمله بعد از گذشت پنج سال ؛

صبح برفیتون بخیر....

[ پنجشنبه ۱۳۹۲/۱۱/۱۷ ] [ 0:11 ] [ ]

[ ]

حکمتانه!!!!!

هیچ چیز داغ تر از بازدمی نیست که از نهاد آدمی بر خیزد...

                                                                      ملا آرامش(ره)

[ یکشنبه ۱۳۹۲/۱۱/۱۳ ] [ 15:31 ] [ ]

[ ]

دیالوگ :

دردها را نمی شود راحت بغل کرد و آرومشون کرد...

                                                           

                                                   برنامه یادگاری فکر کنم فیلم "نرگس"

[ یکشنبه ۱۳۹۲/۱۱/۱۳ ] [ 15:27 ] [ ]

[ ]

وقتی هوایم ابری باشد...

زندگیم راکد شده نه تغییری نه حتی حس تغییری همه چیزِ امروز مثل دیروز و روز قبلترشه نه دلم میخواد شیفت بدم نه دوست دارم داستان نیمه کارمو ادامه بدم نه به برنامه های زندگیم میرسم...

نمیدونم این سستی و بی رمقی از کجا نشات میگیره حس بد ناامیدی تمام وجودمو گرفته تلخی بدی داره نمیدونم کسی می فهمه چی میگم البته که تو این دوره زمونه کسی نیست که این چیزا رو نفهمه

این همه ساله که زنده ام (زیریه ربع قرن البته) ولی نمیدونم کی قراره زندگی کردن رو شروع کنم بسه زنده بودن دلم زندگی میخواد خدایا...



[ دوشنبه ۱۳۹۲/۱۰/۲۳ ] [ 18:47 ] [ ]

[ ]

سکانس محبوب من

دختر: بیا با هم یه قراری بذاریم هروقت دلت واسم تنگ شد یه درخت بکار...

پدر: دنیا به این همه درخت احتیاجی نداره...

                                                  [حتی اگر شب باشد]


                                                   ****************


دختر: بیماری انسان را هوشیار می کند.

                                                  [همان]

[ دوشنبه ۱۳۹۲/۱۰/۲۳ ] [ 18:21 ] [ ]

[ ]

شنبه پاییزی

چقدر  انرژی میخواد داستان  نوشتن , یه چیزایی نوشتم ولی ویرایش میخواد صددر صد؛ از همه بدتر زبان نوشتار که مدام تغییر میکنه حالا که ولش کردم تا بعد...

[ شنبه ۱۳۹۲/۰۹/۲۳ ] [ 20:16 ] [ ]

[ ]

همه چی آروم آرومه

جز...

 من!

                                                ******************

دارم یه قصه مینویسم هنوز خیلی از تولدش نگذشته ولی یه چیزایی نوشتم البته بیشتر تو ذهنم مینویسم تا توی دفتر حتما یه بخشیشو میذارم تو وبلاگم

ودیگه هیچچچچ

فقط شیفت و شیفت وشیفت...

[ پنجشنبه ۱۳۹۲/۰۸/۳۰ ] [ 17:51 ] [ ]

[ ]

هم اکنون نیازمند نظرهای سبزتان هستم...

بعد مدت مدیدی از قلم مان چیزی چکید و ما هم نپخته گذاشتیمش توی وب،

 امید که همراهیتان در بهبودش یاری ام کند...

                                         *************************** 

خدا افتاده تو چشمام

                         نه هرگز

                                        این لحظه از یادم نمیره

من وتو ؟؟!!!

                         ای خدای من...!

ما با هم حرف ها گفتیم

                                         کمی هم این وسط خنده...

گمونم خواب می دیدم

                                     من مفلوک و این توفیق؟!!!

نمیدونم کجا رفتم ، کجا بودم

                         نمیدونم چقدر حرفام

                                                       حقیقت داره یا

                                                                            خوابه...

درسته

      من همین جا غرق بودم؛

                                      غرق این دریای ناآرام پرآشوب!

که ناگه دست بردم

                    و آری

                            تکه چوبی بود....

 

بمانند همان کفشی که بود اندر بیابان ها....

[ چهارشنبه ۱۳۹۲/۰۷/۱۷ ] [ 20:28 ] [ ]

[ ]